Home / Special Features / Η ιστορία του Κάιλ: Το bullying και η αξία της φιλίας

Η ιστορία του Κάιλ: Το bullying και η αξία της φιλίας

kyle-story

Μια μέρα, όταν ήμουν πρωτοετής στο λύκειο, είδα ένα παιδί από την τάξη μου να επιστρέφει σπίτι από το σχολείο. Το όνομα του ήταν Κάιλ. Έμοιαζε να κουβαλάει όλα του τα βιβλία. Αναρωτήθηκα γιατί κάποιος να μεταφέρει σπίτι όλα του τα βιβλία την Παρασκευή? Μάλλον θα είναι «φυτό». Ανασήκωσα τους ώμους και συνέχισα το δρόμο μου.

Καθώς περπατούσα, είδα μια ομάδα παιδιών να τρέχουν προς αυτόν. Πέταξαν όλα του τα βιβλία από τα χέρια του και του έβαλαν τρικλοποδιά για να πέσει στις λάσπες. Τα γυαλιά του έπεσαν 10 μέτρα πιο πέρα. Κοίταξε ψηλά και πρόσεξα την φοβερή λύπη στα μάτια του. Η καρδιά μου «λύγισε» κι έτρεξα να τον βοηθήσω όσο προσπαθούσε μάταια να βρει τα γυαλιά του. Τη στιγμή που του τα έδινα, είπα «Αυτοί οι τύποι είναι κόπανοι. Δεν έχουν εξελιχθεί από τους Νεάτερνταλ ακόμα. Με κοίταξε και μου απάντησε «Ευχαριστώ!». Προσπάθησε να χαμογελάσει αλλά του βγήκε μονάχα ένας μορφασμός. Μπορούσα όμως να καταλάβω την ευγνωμοσύνη στο πρόσωπο του.

Τον βοήθησα να μαζέψει τα βιβλία του και τον ρώτησα που ζει. Αποδείχθηκε ότι έμενα κοντά μου, οπότε τον ρώτησα γιατί δεν τον είχα ξαναδεί. Απάντησε πως πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο πριν μετακομίσει στην πόλη μας και ηταν μοναχικός άνθρωπος

Δεν θα έκανα ποτέ παρέα με κάποιον σαν αυτόν αλλά κάτι μου συνέβη εκείνη τη μέρα.

Μιλούσαμε σε όλη τη διάρκεια της επιστροφής και κουβάλησα κάποια από τα βιβλία του. Τελικά ήταν πολύ εντάξει τύπος! Τον ρώτησα αν θα ήθελε να έρθει σπίτι για να παίξουμε βιντεοπαιχνίδια. Είπα ναι. Κάναμε παρέα όλο το σαββατοκύριακο και όσο περισσότερο γνώριζα τον Κάιλ, τόσο πιο πολύ τον συμπαθούσα και οι φίλοι μου άρχισαν να νιώθουν το ίδιο.

Το πρωί της Δευτέρας ήρθε και ο Κάιλ κρατούσε πάλι μια τεράστια στοίβα βιβλία. Τον σταμάτησα και είπα «θα σπάσεις τη μέση σου με όλα αυτά!». Απλά γέλασε και μου έδωσε τα μισα..

Στη διάρκεια των τεσσάρων χρόνων, ο Κάιλ κι εγώ γίναμε οι καλύτεροι φίλοι. Τελιόφοιτοι πια αρχίσαμε να σκεφτόμαστε το κολλέγιο. Ο Κάιλ είχε διαλέξει το Τζορτζτάουν κι εγώ θα πήγαινα στο Ντιουκ. Ήξερα πως θα μασταν πάντα φίλοι. Τα μίλια δεν θα ήταν πρόβλημα. Επρόκειτο να γίνει γιατρός κι εγώ θα σπούδαζα διοίκηση επιχειρήσεων με αθλητική υποτροφία.

Ο Κάιλ ήταν ο πρώτος στην τάξη μας. Τον πείραζα όλη την ώρα ότι ήταν «φυτό». Για την αποφοίτηση έπρεπε να ετοιμάσει έναν λόγο κι εγώ ήμουν τόσο ευτυχισμένος που δεν θα ανέβαινα να μιλήσω.

Θυμάμαι τον Κάιλ τη μέρα της αποφοίτησης. Πλέον ήταν τόσο διαφορετικός από όταν τον γνώρισα πριν από τέσσερα χρόνια, αλλά και ταυτόχρονα ο ίδιος σε πολλά. Ήταν από τους τύπους που πραγματικά βρήκαν τον εαυτό τους στο λύκειο. Κέρδισε τόση αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, είχε και πολλά ραντεβού. Νομίζω πως τον ζήλευα και λίγο αλλά περισσότερο ήμουν χαρούμενος γι αυτόν.

Κατάλαβα πως ήταν νευρικός για την ομιλία του. Τον χτύπησα στην πλάτη και του είπα, «Όλα καλά θα πάνε». Με κοίταξε με ευγνωμοσύνη πάλι. «Σε ευχαριστώ…» είπε. Καθάρισε τον λαιμό του κι άρχισε.

«Η αποφοίτηση είναι η στιγμή να ευχαριστήσουμε όσους βοήθησαν να τα καταφέρουμε τόσα χρόνια. Τους γονείς, τους καθηγητές, τους συμμαθητές, ίσως κάποιον προπονητή…αλλά περισσότερο τους φίλους. Είμαι εδώ για να σας πω πως το να είσα καλός φίλος με κάποιον είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να του κάνεις. Θα σας πω μια ιστορία»

Τον κοίταζα με απορία όσο εξιστορούσε στο κοινό την πρώτη μέρα που γνωριστήκαμε.

Σχεδίαζε να αυτοκτονήσει εκείνη τη μέρα

Μίλησε για το πως καθάρισε το σχολικό ντουλάπι του και κουβάλησε όλα του τα πράγματα για να μην χρειαστεί να το κάνει η μητέρα του. Με κοίταξε και μου χαμογέλασε λίγο. «Ευτυχώς σώθηκα. Ένας φίλος με έσωσε από το να κάνω το ανείπωτο.» Το κοινό κρεμόταν από κάθε του λέξη. Έβλεπα μερικούς με δάκρυα στα μάτια.

Είδα τους γονείς του να με κοιτάζουν και να χαμογελούν. Ρίγησα.Είχαν την ίδια έκφραση ευγνωμοσύνης με τον γιο τους πριν από τέσσερα χρόνια

Editor’s note: Η ιστορία του Κάιλ κυκλοφορεί για χρόνια σε blogs του εξωτερικού. Κάποιοι λένε πως είναι αληθινή, άλλη όχι. Δεν έχει καμία σημασία. Σε κάθε σχολείο, γειτονιά, γωνιά, μπορεί να υπάρχει κάποιος σαν τον Κάιλ. Όπως τελειώνει και το κείμενο:

Ποτέ μην υποτιμάτε τη δύναμη των πράξεων σας. Με μια μικρή χειρονομία μπορείτε να αλλάξετε μια ζωή

ΠΗΓΗ

Σχόλια

Λάβετε ενεργά μέρος στην καθημερινή ενημέρωση του emeis, στέλνοντας φωτογραφίες, video, καταγγελία ή ένα μήνυμα στο email info@emeis.gr